Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
นั่นเสมือนพวกข้าฯ หาไม่แล้ว

นั่นเสมือนพวกข้าฯ หาไม่แล้ว


 444589

พระเอยพระยศยิ่งฟ้า
ขอถวายฎีกาด้วยหม่นหมอง
หัวใจผองไผทที่ทรงครอง
ร่ำร้องปวดร้าวในคราวนี้
              ธุลีดินเปื้อนพระบาท
มันบังอาจไม่เลือกที่
หมิ่นเดชะพระภูมี
ผองข้านี้จะไม่ทนให้มันกราย
              น้ำตาเจิ่งนองหน้า
อหิงสาหมดความหมาย
จะเป็นหรือจะตาย
จะไม่ไว้สิไอ้อหังการ์
              อัญเชิญ ธ เสด็จ ณ เหนือหัว
ข้าฯ ไม่กลัวสิ่งใดพระเจ้าข้า
หากภัยร้ายระคายองค์เจ้าชีวา
นั่นเสมือนพวกข้าฯ หาไม่แล้ว

 

     ใครหนอ? เขียนบทกวีนี้ไว้เมื่อ พ.ศ. 2516 วันนี้ สัตว์นรกอาศัยแผ่นดินเกิด มียศพระราชทานนำหน้า จาบจ้วงล่วงเกินล้นเกล้าฯ สุดหยาบคาย

     ก็หามีผู้ใดทุกข์ร้อนไม่!


     หนุมาน คร่ำครวญกึกก้องอยู่ในรามเกียรติ์ครั้งที่ พระราม ถูกชิงตัวไปโดยอาศัยเวทย์มนต์สะกดทัพว่า เสียทีที่เลี้ยงทหารหาญ จะป้องกันพระองค์ก็หาไม่

     เหมือนกับตอนที่ เสนาบดีถ่อย ที่เหรียญตราและสายสะพายเต็มหน้าอก เยือกเย็นต่อการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ที่สัตว์นรกกระทำซึ่งหน้า

     ป่วยการที่จะแจ้งความให้เปลืองพื้นที่บันทึกประจำวัน ปล่อยมันไปเถอะ ขอให้มันอายุยืนยาว พอที่จะรับผลกรรมชั่วระดับอนันตริยกรรมของมัน

     “ผู้ใดประทุษร้ายผู้ไม่ประทุษร้ายตอบมันผู้นั้นเสมือนเอามืออันเปลือยเปล่า จับหอกอันคมกริบ คมหอกย่อมบาดมือมันเอง
และนรกขุมต่ำสุดย่อมเป็นที่สิงสถิตของพวกมันจวบสิ้นกัลปาวสาน.